16 Haziran 2012 Cumartesi

İyi ki geldin!

34 yıl! Ne çok şey yaptım 34 yıl boyunca. Yolun başı hatırlanmasa da, bilinçlendikten sonrası saymakla bitmez; okullar, tatiller, geziler, arkadaşlar, oyunlar, sevinçler, kavgalar, üzüntüler, heyecanlar, dostluklar, küslükler, isyanlar, aşklar, hayaller, hayal kırıklıkları, sınavlar, mezuniyetler, işler, sorumluluklar, kararlar, kazançlar, kayıplar, umutlar...
Şimdi sanki hiçbiri yaşanmamış gibi; Dünyada senden başka hiç bir şey yokmuş gibi, bugüne kadarı boşunaymış da her şey senin içinmiş gibi...
'Bir gün anne olacağımı düşünsem, bu kadar beklemezdim' diyorum tıpkı doğum yapan diğer arkadaşlarım gibi. Onlar derken inanmazdım oysa!
'O bir gülüyor, tüm sıkıntını, yorgunluğunu unutuyorsun' denilen gülüşü görüyorum her gün. Her seferinde hissediyorum aynı duyguyu.
Sen ağladığında, dudağını büküp iç çektiğinde, içimde bir girdap oluşuyor sanki.
Anne olmanın tüm klişelerini yaşıyorum anlayacağın. Hem de belki de yine birçok anne gibi, bugüne kadar hiç kimsenin bu denli yoğun yaşamadığına neredeyse emin olarak... 
Daha fazla sevilemeyecek kadar çok seviyorum seni ve her gün o sevginin daha da büyüdüğünü hissediyorum...
Ne iyi ettin de geldin!
Umarım hayatın boyunca sen de böyle hissedersin.