Temmuz...
Ne çok olmuş bu tuhaf süreç başlayalı. 'Yeni nomal'imiz var artık. Baktık ki bu virüsün bizi bırakmaya niyeti yok, 'iyi bari' dedik. Birlikte yaşamaya alışıyoruz...
Maske, sosyal mesafe, hijyen!
Böyle belirlendi bizim savunma sistemimiz. Zaten saldıracak halde değiliz. O kısmıyla ilgilenen bilim insanları var.
Sinir sistemi altüst! Evden çıkmak bir stres unsuru. Dokunma, yaklaşma, yüzüne elleme, maskeni indirme, kalabalığa girme... Parkta maskeyle oynuyor çocukların bir kısmı. Simay kendine arkadaş ararken, maskesi olmayanları eliyor.
Çanakkale'ye gideceğiz 1 gün sonra. Mutluluk mu ağır basıyor endişe mi emin değilim.
Kan grubu 0 olanlar belirtisiz geçiriyor deniyor mesela. Hadi bakalım! Sevinsem mi bilemedim.
Aşırı yüklemeden psikoloji, aşırı hijyenden cilt sapıttı. Sonuç? Bilemiyoruz henüz. Hiç bitmeyecek gibi zaten. Sonuç bu gibi.
Herkese hastaymış gibi yaklaşıyoruz. Bize bir şey olmazmış gibi geliyor. Bazen her şey normalmiş gibi oluyor. -mış gibi hayat devam yani. Aslında her zamanki gibi...
Sayılar açıklanıyor her gün. Tanıdık kimse yoksa rakamların arasında, sadece sayı olarak bakıyorsun işte. İyileşen mi fazla, tespit edilen vaka mı? Kaç testte çıkmış bu sayılar? Ölüm az oldu bugün neyse... dedin bitti işte! o sayılardan biri senin yakınınsa, denklem altüst! Bana az gelen 20, senin için dünyalar oluveriyor...
Hayat yine akıyor. Yine ihtiyaçlar, istekler, duygular, anlamlar, anlamsızlıklar...
2019'dan kurtulduk diye sevinirken, sürpriz yaptı 2020.
Acaba İK görüşmelerde soruyor mudur hala '5 yıl sonra kendinizi nerede görüyorsunuz?' diye?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder