Yazdan mıdır nedir, bir sıkıntı, bir değişim isteği var ki içimde sorma...
Tatil yapasım var uzuuun uzun. İşten uzaklaşasım var. Hem de öyle böyle değil, bayaa bi uzaklaşmak istiyorum işten.
Belki de kendimden???
Cumartesi günü kısa ama etkili bir patlama yaşadım kendi kendime. Aslında son zamanlarda kafamda dolaşan, ayrı ayrı havada kalmış birsürü şey, annem ve babamla sohbet ederken, kendiliğinden, birden bire tutundular birbirlerine ve neredeyse benden bağımsız olarak dökülüverdiler. Nasıl tanımlanır bilmiyorum. Sanki bir uyanış. Farkına varma. Sanki bugüne kadar uyurgezermişim de, bir anda bir kova su atmışlar gibi üzerime. Sonra da oturup izlemişim gibi geçmişi...
Psikiyatrist koltuğunda oturur gibi konuşmaya başladım birden. Şaşırdım.
Kendime itiraf etmediklerim mi yoksa bugüne kadar görmediklerim miydi yüzleştiklerim emin değilim. Ne yazık ki pişmanlık vardı içimde. Kendime dair bir pişmanlık.
Garip hissettim kendimi. Farkına vardıklarımla aynı kişi olarak devam edemezdim sanki. Başkası olmam gerekiyordu. Ya da başkasıydım şimdiye kadar. Artık ben olma zamanıydı belki.
Annem ve babamın yanındaydım. Esra'yla konuştum. Sonra eve, Coşkum'un yanına geldim.
Çok şanslıyım. Mutluyum.
Bir ben eksikmişim bu kadroda. Ben de buralarda biryerdeyim, biliyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder