Önüm, arkam, sağım, solum sobe!
Kimse saklanmıyor...
Ama hep ebe benim...
Sanki bir şeyi anlamam gerekiyor ama anlayamıyorum.
Ya da çok şey var anlamam gereken, içinden çıkamıyorum...
Büyük kararlar alıyorum.
Çok büyük geliyor. Kaçıyorum.
Küçük başlangıçlar yapayım diyorum.
Tümseklere takılıp düşüyorum...
Bütün güç bendeymiş gibi tek başıma dikilmek ve hiç enerjim yokmuş gibi bir köşeye çekilmek...
Ortasını bulamadım.
Ortasında duramadım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder